Shop Mobile More Submit  Join Login
Or So Sings the Cat of the Grey

Αλίκη
Άσε επιτέλους κάτω εκείνο το παράξενο καπέλο
Τίποτα δεν κάνεις πια όλη μέρα απ' το να παίζεις
Και να τραγουδάς παράφωνα
Συνέχεια με κείνους τους περίεργους τρελλούς

Γιατί είστε όλοι σας τρελλοί
Να ταξιδεύετε κάτω από τέτοια μυτερή βροχή
Σαν εθισμένοι να σας ραίνουν με μουντή χρυσόσκονη
Και να βλέπετε το θάνατο
να σφίγγει πάνω του γερά τα σπαθιά και τις χρωματιστές σας κούπες

Σιώπα μια φορά
Και σταμάτα τις δικαιολογίες
Δε θα σε χωρά για πάντα απ τις κλειδαρότρυπες μέσα μια γουλιά νερό
Ούτε θα σε τραβάει μαζί της η απειρία
Για να σπας φράγματα και σκεπές που χτίσανε οι άλλοι

Μα πες μου επιτέλους γιατί τρέχεις
Κανείς δε θα ρθει εδώ πέρα να σου πάρει το κεφάλι
Άστη επιτέλους και μην τραβάς να ισιώσει
Για να χτυπάς καλύτερα τους στόχους
Λες κι η Ζωή δε φτάνει και οφείλουμε να πάμε παραπέρα

[Δεν έχουν βλέπεις βασίλισσες οι Έξω Πολιτείες
Και λες πως πρέπει να χαθεί τούτο το γκρίζο
Να γεμίσει χρώμα πορφυρό και έντονο
Σαν εκείνο που σου δείξανε στους κήπους με τους ατελείωτους μαιάνδρους
Έχει ψυχή όμως τούτο το τσιμέντο
Πιο μεγάλη απ' τα πολύχρωμα ρολόγια που γυρίζουν πίσω με τόση ευκολία
Και είναι όμορφες όλες αυτές οι σκούρες αποχρώσεις
Και κάνουν τους λευκούς λαγούς με τα γιλέκα να φαίνονται ακόμα πιο παράξενοι
Κάτω απ' το φως της μέρας]

Πήγαινε μόνη σου λοιπόν
Θα είμαι ακόμα εδώ αν θέλεις να γυρίσεις σπίτι
Ή θα σε κοιτάω για πάντα απ την άκρη τούτου του λαγουμιού
Δεν έχω ανάσα να διαβώ τις λίμνες των δακρύων
Ούτε να ακούω τις Δούκισσες να στριγγλίζουν με μίσος
Καθώς αποκηρύττουν τα παιδιά τους
Όλα μια τρύπα είναι άλλωστε
Απλώς μια τρύπα
...
Add a Comment:
 
:iconanotherjuliette:
AnotherJuliette Featured By Owner Apr 17, 2007   Writer
Αυτό το ποίημα είναι σημαντικό. Δίνει αυτή την αίσθηση σημαντικότητας. Μπορώ να το πάρω προσωπικά [πολύ προσωπικά, κι όλας ;P], μπορώ να το πάρω συνολικά και καθολικά και συμπαντικά [αλλά κάθε καλό προσωπικό οφείλει να είναι έτσι...], και μπορώ να το πάρω και ως καθρέφτη σου, αλλά το δεύτερο ενδεχόμενο [το οποίο καλύπτει και το πρώτο] θα μπορούσε κάλλιστα να επιτευχθεί με τη χρήση ενός καθρέφτη, δηλαδή με την ύπαρξη του ποιήματος ως καθρέφτη. Αποφάσισα, δηλαδή, πως το ποίημα αυτό είναι ένας καθρέφτης, and it suits it well, it goes with the Alice theme, κι όλας. [:P]

To ότι έχεις ταλέντο το ξέρουμε. Το ότι τελευταία έχεις μαλώσει με τη στίξη και παράγεις εξαίσιες συγχρονίλες, πάλι. Αυτό εδώ το ποίημα όμως, κατά τη γνώμη μου, θέλει είτε στίξη, είτε να φύγουν τα μη-αναγκαία κεφαλαία στις αρχές των στίχων, είτε να φύγουν να μη-αναγκαία μικρά εκεί, κτλ. Δεν μου κάθεται καλά έτσι. Μοιάζει απρόσεκτο, στικτικώς. Δεν είναι σαν τα άλλα που είχαν την ποστμοντερνιά διάχυτη παντού, που φώναζαν πως δεν θέλουν στίξη, που το ίδιο τους το νόημα ήταν η ποστμοντερνιά [όχι μόνο μορφολογικά ως αυτοσκοπός, αλλά και σε ό,τι αφορούσε το περιεχομενο]. Δηλαδή γιατί σε κάθε στίχο κεφαλαίο, αλλά στον "να σφίγγει..." όχι; Κι είναι και το μόνο από τα τελευταία για το οποίο θα μπορούσα να πω πως θα το προτιμούσα με στίξη. Με είχες ρωτήσει για τα άλλα και σου είχα πει όχι.

Κάτι άλλο. "Άστη επιτέλους και μην τραβάς να ισιώσει" >> Εκτός από το "άστη", που θα ήθελα να το αφήσεις δυο λέξεις εκτός κι αν άρχισες να ενώνεις και στην ποίηση, υπάρχει και η εξής ερώτηση: άσε ποια; Είναι επίτηδες έτσι; Γιατί; Όλο το υπόλοιπο δεν αφήνει κανένα νοηματικό κενό.

Νομίζω πως διαφωνώ με το ποίημα, αλλά πως έχω συμφωνήσει μαζί του, στιγμές, και πως ίσως κάποτε [καλύτερα όχι, αλλά μάλλον δεν γίνεται] να ξανασυμφωνήσω, πάλι για στιγμές. Χμμ... δηλαδή δεν διαφωνώ ακριβώς, αλλά καταλαβαίνεις. Και οι τρύπες έχουν... ενδελέχεια. [;P]. Όπως και τα λευκά [κενά] χαρτιά.

Επίσης νομίζω πως είναι από τα σημαντικότερα/μεγαλύτερα/γουαουότερά σου. Και νομίζω πως η δεύτερη στροφή είναι μια εξαίσια, εξαίσια, εξαίσια, ΕΞΑΙΣΙΑ περιγραφή της ανθρωπότητας, της απαίσιαςεξαίσιας ανθρωπότητας, που την αγαπώ. ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ. Έτσι όπως είναι, mind you, χωρίς να πάει αυτό να πει πως δεν θέλω να βελτιώνεται όσο πάει.
Δηλαδή δεν διαφωνώ με το ποίημα. Διαφωνώ με τη στάση του απέναντι στην ίδια του την Πραγματικότητα, γιατί τέτοια, κεφαλαία, εκφράζει. Η Πραγματικότητά του τραβάει από τα μαλλιά τη στάση του για να φύγει...

Λοιπόν, σκέψου περί στίξης, γιατί το ποίημα είναι υπέροχο.

[Σε μια άλλη στιγμή: Όλα μια τρύπα είναι άλλωστε/Απλώς μια τρύπα/ΜΟΥΝΙ τα κάναμε όλα/Μουνί καπέλο*


*το καπέλο του πρώτου στίχου ;P.]
Reply
:iconrhapsody88:
Rhapsody88 Featured By Owner Apr 17, 2007
Μα την ιερή αγελάδα!
Ένα τεράστιο εκτενές σχόλιο!
Το σκέφτηκα για τη στίξη.
Το "να σφίγγει" με μικρό είναι typo.
Μπορεί να το κάνω με στίξη. Θα δω. Έχεις ένα δίκιο, απλώς μου βγήκε έτσι, by itself. To "άστη" αναφέρεται στη Ζωή. Κατά το ροζ φλαμίνγκο :p .
Επίσης μπορώ να πω με υπερηφάνεια πως εδώ πέρα βλέπουμε το αυτόματο με χαλινάρια. Καλό αυτό.
Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο.
And don't take things too personal :rose:
Reply
:iconanotherjuliette:
AnotherJuliette Featured By Owner Apr 17, 2007   Writer
*λέξεις της.
Reply
:iconanotherjuliette:
AnotherJuliette Featured By Owner Apr 17, 2007   Writer
Η αναφορά στη Ζωή δεν είναι ξεκάθαρη, εμφανίζεται ένα θηλυκό πρόσωπο από το πουθενά και ο αναγνώστης δεν το ταυτίζει με τη Ζωή υποχρεωτικά διότι δεν τον βοηθάς εσύ. Πετάγεται όπως η Χ. στις τουρμπίνες [εκεί με τις λέξεις τις που κάνουν εκείνο κι εκείνο στο Αccelerando και με ρωτάνε όλοι 'ποιας;'], κι αν δεν θέλεις να σε ρωτάνε ΄ποια;' πρέπει κάτι να κάνεις, δεν ξέρω τι. Δεν το πήρα πολύ προσωπικά, αφού, το πήρα καθρεφτικά. ;P
Θα σχολιάσω και το της ποίησης.
Το αυτόματο με χαλινάρια είναι ό,τι κάνω εγώ, και, από όσο φαίνεται, πιάνει και σε σένα.
Reply
:iconrhapsody88:
Rhapsody88 Featured By Owner Apr 17, 2007
Θα δω τι θα κάνω... θα το επεξεργαστώ...
Περιμένω και το άλλο. Vite, vite!
:hug:
Reply
Add a Comment:
 
×

:iconrhapsody88: More from Rhapsody88


More from DeviantArt



Details

Submitted on
April 15, 2007
File Size
8.2 KB
Thumb

Stats

Views
117
Favourites
2 (who?)
Comments
5
×