Αντίλογος


  Ήταν τις νύχτες όταν άκουγες του φόβους να μαζεύονται στην πίσω αυλή. Κοιτώντας κρυφά πίσω απ τις λευκές κουρτίνες, τους έβλεπες να γλιστρούν πίσω από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα, να πηδούν τα κάγκελα και να σέρνονται ήσυχα μέχρι τις μικρές σκοτεινές τους γωνίες. Κάθε βράδυ, την ίδια πάντα προκαθορισμένη ώρα, ήταν όλοι τους εκεί, στις ίδιες θέσεις που γνώριζες εδώ και τόσα χρόνια.
  Έτσι ήταν.
  Όμως και το απόψε και το αύριο και το χτες δεν είναι πια το ίδιο.

  Είναι που τώρα αφήνεις τις κουρτίνες ανοιχτές˙
  Είναι που ξέχασες πόσο εύκολα το φως συρρίκνωνε τα σκοτεινά σημάδια και πως καθάριζε η ζέστη τη ματιά και τ’ ακροδάχτυλά σου –
  Τώρα θ’ αφήνεις κάθε σταλιά της νύχτας να σημαδεύει το δωμάτιο καθώς θα βλέπεις όλες τις αλλόκοσμες σκιές τους να μαυρίζουν κι άλλο, κι άλλο, μέχρι να γίνουν ένα.

  Κι έτσι το βράδυ το χαράκωμα στην πίσω αυλή θα χει γεμίσει εχθρούς – δε θα χει χρόνο πια για φλόγες απ’ αστέρια.
  Κι αύριο το χάραμα το φως δε θα χει θέση εκεί.
  Την έκλεψαν τα πτώματα που χτες τα κάλυψες με μαύρο πέπλο και τώρα μένουν άταφα, ανέπαφα, σαπίζοντας το φρέσκο χώμα.
  Την έκλεψε η συνήθεια.

  Ξέχνα λοιπόν το φως.
  Εύκολα θα μπορεί κανείς να αγαπά τη δυσωδία.